Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008

Γάμοι ομόφυλων

Σε ότι αφορά την ομοφυλοφιλία, θα έλεγα πως σε γενικές γραμμές η στάση μου παιδιώθεν ήταν αρνητική, κι αυτό πέρα από λογικές προσεγγίσεις, ή προσπάθειες καλύτερης κατανόησης ενός «προβλήματος» που δεν ήταν δικό μου. Απλώς, προίκα –η στάση μου, εννοώ- της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, κάτι σαν καταγραφή στο DNA μου, όπως άλλωστε και στο DNA του μέσου Έλληνα –κακά τα ψέματα. Μεγαλώνοντας βέβαια πονήρεψα λιγάκι, ένεκα και τα πεντ’ έξι πραγματάκια που είχα μάθει στο μεταξύ γύρω απ’ το θέμα, έτσι τώρα η στάση μου ποικίλει ανάλογα με το ποιοι είναι οι συνομιλητές μου, για να μην κακοκαρδίζω κανέναν και να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι –κάτι σαν τον φούρνο του Ναστρεντίν Χότζα. Σήμερα όμως, με τα μαύρα χάλια που έχω, που ακούω τον άλλο να καλεί σε βοήθεια και αμπαρώνομαι στο σπίτι μου, που τον βλέπω πεσμένο χάμω και δεν κάνω έτσι να δω τι έχει, που γενικώς ζω για την πάρτη μου και περιμένω όλα να αλλάξουν γύρω μου (προς το καλύτερο, εννοείται), ως δια μαγείας, αναρωτιέμαι, γιατί να βάλω μπελά στο κεφάλι μου το αν δυο τύποι ή δυο τύπισσες πάνε ένα ωραίο πρωινό στη Δημαρχία του τόπου τους και υπογράψουν ένα χαρτί που θα λέει ότι είναι και τυπικά ζευγάρι; Τι με κόφτει; Και πόσο χειρότερη μπορεί να κάνει την κοινωνία που ζούμε μια τέτοια πρακτική απ’ όσο είναι ήδη; Α.Μιαούλης